رو به آينه مي ايستم و و دستي به پيشاني ام مي كشم، از پشت سر باغرور خيره ام مانده اي، از چپ، از راست .. در قلمرو اتاق كوچكي كه خلوتم در آن حكمفرماست شبيخون می زنی، حیاتم را نمي پذيري و از هر سو مي خرامي، در هرطرف حتي در آينه پديدار ميشوي، از نگاهي به نگاه ديگرت طلسم مي شوم، چه با شكوه حقارتم را تحت نظر داري ، چه متواضع از نوك قله، اعماق دره را به تماشا نشسته اي، می ترسانی و لذت می بری!

دستي نيز به پيشاني صاف تو مي كشم، پلك هاي داغت را آرام مي بندم تا آرام شوي، مظلوم ميشوي، معصوم ميشوي، پرنده اي خيس و در راه مانده مي ماني كه در پس آن پلك هاي بسته گفتني ها داري، خواب و خيال من شده اي، پناهت مي دهم، پناهگاهت ميشوم، هم سطح ميشويم، هم صدا، هم بغض، هم لبخند، هم آواز .. زير يك چتر باران را به نظاره مي نشينيم، از آرامش تو من هم آرام مي شوم و دلشكسته آنگاه كه نتوانم معصوميت را از سیاهی چشمان نيمه بازت بخوانم. خاطرات خاكستري ميانمان چه عاشق كشانه عرض اندام مي كنند و من چه مغرورانه بهشان پوزخند مي زنم، ديريست آنها را به باران پائيز سپرده ام، باران هم بقض مي شود، باران هم آواز مي شود:

چند روزه بارون داره مي باره .. بوي شكستن برام مياره ..

ميگه غزلپوش تو رو نمي خواد .. ليلاي خوابت ديگه نمياد ..

دستانت را مي مي بويم، در مقابل چشمان بسته ات رشد مي كنم و پا مي گيرم و تو چه داني از احوال دلداده ی سينه چاك؟. مرا به ديدن ظاهر تحميل مي كني، به آغوش كسي كه هيچگاه در غم و پناهمان جايي نداشت و من بارها و بارها تو را به بازي كودكانه عشق دعوت كرده ام و ماه هاست چشم براهت نگریسته ام، بي كسي و دلتنگی هم بازي ام شده اند .. كي بوده اي؟ كجا بوده اي؟ كي و كجا بوده اي كه از گرماي آغوشی عاشقانه گرم شوي؟

آري، دلبر كام ديده ام، ديوانگي هايم را ديده اي، دلدادگي هايم را از همه كس داناتري، بر من عالمي! چرا بايد با فكر اينكه منو نمي بيني دلم بلرزه و دنيام رو سرم خراب بشه؟. تو اینطوری راضی میشی؟!

عاشقي را نه از بازي شبنم و سحر، نه از خلوت گل و بلبل، نه از پيشاني نوشت شمع و پروانه، نه از زخم زبان خود و مرور بی ثمر خاطرات، كه از قلب من بياموز كه فروتني را با خاكسترشدن تجربه كرده و گوهر حيات بي سر و سامان خويش را در كمال آفرينش تو مي بيند.