کف این اتاق دراز می کشیدم و دستها و پاهامو تا جایی که می تونستم باز می کردم، اونوقت چشمامو می بستم و یه دل سیر تماشات می کردم، اون بین چقدر بهم اس ام اس می دادی و میس کال مینداختی و من حاضر نبودم چشمامو به هیچ قیمتی باز کنم. به دستای کوچیک و قلب بزرگت تا جایی که دلم می خواست بوسه می زدم و دلتنگی هاتو که برام تعریف کرده بودی در آغوش خودم می فشردم، جالب اون که وقتی می خواستم لبم رو از دستت جدا کنم چشمامو می بستم، چون توان رویارویی با اون الماس های مشکی روی اون صورت گرد و نازت برام غیرقابل تصور بود و یه نگاه تصادفی به لب هایی که پناهگاه امن بوسه و لبخند تصورش می کردم مطمئناْ خیلی زود منو از پا درمی آورد. کاش یکی از همون دفعه ها حالم بد میشد و می افتادم زمین، اونوقت تو سر می رسیدی و سرمو از روی زمین بلند می کردی و میذاشتی رو دامنت، دامنی که بوی گل های بهشتی رو برام به ارمغان می آورد، بدون اینکه دلیل دعوای اون شبمون رو ازم بپرسی باهام حرف میزدی و من همون حین که به حرفات گوش می دادم مست از نگاه و صدات می شدم، دستتو رو قلبم میذاشتی و صورتتو به صورتم می چسبوندی، یه طوری که حرم نفس هات به گونه ام می خورد و تموم دردای دنیا فراموشم می شد، بعد از این انتظار دراز از "احساست" باهام حرف می زدی و توی چشمه ی قلبم طرح اندام خودت رو می دیدی، اونوقت دلیل اینهمه سکوت لعنتی رو ازم می پرسیدی و من بازم سکوت می کردم و تو از سکوتم عصبانی می شدی و سکوتمون رو بی دلیل می دونستی. من با حال بدم بازم ازش دفاع می کردم تا یه چیزی برای پنهون کردن ازت داشته باشم و استدلالم هم این بود که اون کسی که باید تحمل کنه منم نه تو و تو در عوض این سکوت رو با سکوت های دیگه مون مقایسه می کردی و اینکه این سکوت دیگه مقدس نیست و بوی انزوا و التماسش همه جا رو برداشته ... تا حرفت تموم میشد دستمو از رو لبت برمیداشتم مبادا به خاطر اینکه تا حواست گرم قانع کردنم بود دزدکی دستمو رو لبت گذاشته بودم سرزنشم کنی، اما تو در عوض از کارم خنده ت می گرفت و بازم بازم بازم بازم! بهم می گفتی "دیدی گفتم بچه ای؟" فقط همینو بهم می گفتی و هیچ رقمه حاضر نبودی "بزرگی" رو برام معنا کنی، تو حتی خودت رو هم "بچه" می دونستی و من بزرگ و بزرگتر شدم، حتی بزرگتر از بیست سال و غیر از کارم که از سالها قبل کسی بخاطر وضع خونوادمون پشت سرم حرف در نیاره واسه خودم کار کردم و دستم تو جیب خودم بود، تا الان که دیگه حتی فکر ادامه زندگی باهاشون برام سخت شده، نه اینکه وجودشون آزارم بده ها نه اصلاً، اما گاهی به سرم می زنه اگه دیگه هیچوقت پام به این خونه و این اتاق نرسه بالاخره یه روز می تونم از فکرت بیام بیرون، اما اگه سالی یکبار هم مجبور باشم بیام اینجا توی گوشه گوشه ی اینجا فقط تویی که روبرومی و با تکرار خاطرات دلمو می لرزونی و اینه که از یادم نمیری.

بهت میگم حس میکنم پنجره های خونمون بیش از حد زیادن، چون تو هر اتاق حداقل یه پنجره هست، خیال می کنی دیوونه شدم و می زنی زیر خنده، منم تا یاد قولی که بهت افتادم می افتم فوراً سیگاری رو که تازه روشن کردم روی دستم خاموشش می کنم، چه خوب که هنوز قول خیلی از کارها رو ازم نگرفتی! بی خبری، بقض و دلتنگی اینا عیدی هایی هستن که امسال بهم دادی، بی رحمی و من از تو بی رحم تر چون اگه واقعاً عاشقت بودم هیچوقت حسمو بهت نمی گفتم که باعث آزارت شده باشم، اونجوری تو هم تو فکر خودت حالاحالاها یه رفیق رازدار و دلسوز مثل من داشتی که می تونستی باش درد دل کنی و آروم بگیری ... سرزنش می کنم خودمو و متعجبم از تو و از این تغییر یکباره ... اونقدر بی نیاز نشدم که بین اینهمه گناه که دورمو گرفتن تو رو نقطه بازگشت خودم نبینم، ظرفیتم هم بالا نیست و فقط میخوام باورم کنی که بهت ایمان آوردم و اومدم برای جبران عشقت رو به نرخ جونم بخرم. سرنخ عشقت رو در اقیانوس ناآرومی و سردرگمی گم کردم و افسوس که ماهی های اونجا همه تلف شدن ... غریبه ای که نشونت رو بهم داد اینم گفت که ازین پس باید در سواحل حادثه و معجزه منتظرت بمونم و من دیگه هیچوقت از یاکریمی سراغ یاکریم دیگه و از بلبلی سراغ گل سرخی رو نمی گیرم، عمرم رو با تکرار اسم قشنگت و بقض های ناخونده از نبودنت سر می کنم و به این عشق راضیم. کاش می تونستم منت احساسی رو روت بذارم که مال تو بود، برای تو بود، از عشق خودت بود ... اما نتونست دلتو اونطور که می خواستی بلرزونه.

پ.ن: گل نازم می دونم دلت بی قراره، دلیلشو اما ...... دیشب بعد از چند تماس بی جواب گوشی تو دستم بود که از فکرت خوابم برد و صبح که پا شدم خیال اینکه تمام شب رو پیشم بودی مانع با کلی هیجان پریدنم سمت گوشی نشد اما بعد از این همه مدت بازم هیچ خبری ازت نبود ... نه از تو و نه از اون حس نابی که وجود داشت ... بی خبرم گذاشتی، چرا عزیز دل؟!

پ.ن(یکشب پس از نوشتن این پست ـ ۱۲ شب): نزدیک بود همین حالا به درک واصل بشم! موندم چرا از ته دل نفرینم نمی کنی ... باید زیرم می کرد!!!!